In 1973 werd ik als oudste in een gezin met drie kinderen in Delft geboren. Daar woon ik nu nog steeds. In Delft ging ik naar de Anne de Vriesschool. Daarna volgde ik het V.W.O. aan het Christelijk Lyceum Delft.
Ik studeerde in Rotterdam Algemene Economie, afstudeerrichting micro economie, met wat oriënterende uitstapjes naar Rechtswetenschappen, Filosofie en Milieukunde. Na mijn studie heb ik eerst twee jaar als projectleider bij Lucky Leder gewerkt. Daarna heb ik bijna zes jaar als hoofd implementatie bij PTM gewerkt, één jaar bij OctoPlus als projectcontroller en vijf jaar als adviseur universitaire bedrijfsvoering, kennisvalorisatie en EU-beleid bij de Vereniging van Universiteiten (VSNU). Sinds 1 oktober 2012 werk ik bij de Gemeente Enschede als Senior Adviseur Economische Ontwikkeling en Innovatie.

In mijn vrije tijd speel ik graag muziek. Thuis piano en vroeger in de orkesten van Pierre van Hauwe en Costel  Puscoiu slagwerk. Bovendien sport ik graag. Ik was voetbalscheidsrechter en assistent-scheidsrechter voor de KNVB en mag, buiten wedstrijdverband, graag hardlopen, racefietsen en skiën. Ik ben bestuurlijk actief bij het PCBO Delft e.o. (primair onderwijs), de Stichting Christelijk Onderwijs Delft i.o. (primair en voortgezet onderwijs) en de Nederlandse Panfluitstichting en SB&EST (exploitatie Sporthal Tanthof) en ben sinds juli 2012  bestuurssecretaris van C.S. Vitesse Delft. Eerder was ik ook al een periode lid van het bestuur van C.S. Vitesse Delft

In 2003 werd ik voor het CDA in Delft. Van 2004 tot 2010 was ik bestuurslid, van februari 2008 tot februari 2010 afdelingsvoorzitter. In 2005-2006 volgde ik de Kaderschool (nu: Talentacademie) van het CDA, die ik succesvol afsloot met een bijeenkomst over Kenniseconomie. Sinds maart 2006 maakte ik als commissielid/geen raadslid deel uit van de gemeenteraadsfractie in Delft. In 2010 werd ik fractievoorzitter en trad ik ook toe tot het Algemeen Bestuur Haaglanden. Belangrijke aandachtspunten waren de gemeentelijke en regionale financiële huishouding, de kenniseconomie, transparant bestuur en als allerbelangrijkste het ‘meedoen van de burger’. Burgers moeten zoveel mogelijk gestimuleerd, en als dat nodig is geholpen, worden zelf in staat te zijn in het levensonderhoud van zichzelf en hun naasten te voorzien. Bijvoorbeeld door onderwijs op school, maar ook door vakcursussen, taalonderwijs en voorzieningen in cultuur en sport.

Klaarblijkelijk verschil van inzicht over nut en noodzaak van een enorme investering in een nieuw stadskantoor, met navenante stijging van de structurele huisvestingslasten voor de gemeentelijke organisatie tot gevolg, leidde er uiteindelijk toe dat ik in april 2012 de gemeenteraad verliet. De Delftse Raad had intussen het jaarlijks budget voor de gemeentelijke huisvesting fors verhoogd. Noodzakelijke bezuinigingen neem ik graag voor mijn rekening, maar niet als die gepaard gaan met een gelijktijdige verspilling van publieke middelen die zijn weerga niet kent. Ik kan en wil u niet uitleggen dat een bibliotheekfiliaal moet sluiten, WMO-voorzieningen verminderen, buslijnen worden geschrapt en een groot gedeelte van de gemeentelijke werkgelegenheid verloren gaat als de lasten van huisvesting en aan herhuisvesting gekoppelde extra uitgaven van de gemeentelijke organisatie tegelijkertijd structureel met miljoenen toenemen. Zonder die toename zou de pijn een kleine tien procent verzacht zijn, en had ik het overgrote deel van genoemde bezuinigingen wel aan u uitgelegd. Immers, bezuinigen is erg noodzakelijk.

Standpunten

Iedereen mens telt, ieder mens verantwoordelijk | Ik vind het belangrijk dat ieder mens op zijn daden wordt beoordeeld en niet op afkomst, religie, geslacht, geaardheid, ras of wat voor kenmerk dan ook. Elke vorm van discriminatie is verwerpelijk. Daar hoort natuurlijk wel bij dat iedereen verantwoordelijk is voor wat hij of zij doet, ongeacht afkomst, religie, geslacht, geaardheid, ras of wat voor kenmerk dan ook.

Financieel deugdelijk beleid | De komende jaren zal nog nadrukkelijker naar de financiële huishouding van ons land en van de burgers gekeken moeten worden dan voorheen al het geval was. Bij de huidige economische groeipercentages leidt een begrotingstekort van drie procent van het bruto binnenlands product tot een toename van de staatsschuld. Om de staatsschuld als percentage van het bruto binnenlands product niet te laten stijgen, zou het begrotingstekort nooit meer dan zestig procent van de economische groei mogen bedragen. Als verder wordt bezuinigd moet natuurlijk goed gekeken worden dat het kind niet met het badwater wordt weggegooid. Bezuinigingen moeten mijns inziens daarom gezocht worden in consumptieve sfeer. Investeringen in de toekomst moeten daarentegen zoveel mogelijk ontzien worden. Dat altijd gestreefd moet worden naar efficiëntie spreekt natuurlijk voor zich.

Investeren in kenniseconomie | De meest effectieve manier om de economie te laten groeien is te investeren in kennis en die kennis toe te passen. Kenniseconomie is niet iets elitairs, maar hoort bij alle sectoren, alle beroepen en in de gehele arbeidskolom. Nederland produceert op velerlei terrein kennis van bijzonder hoog niveau, maar kan nog veel groeien in het produceren van kennisintensieve producten. Gerichte investeringen van overheden en bedrijfsleven in onderzoeks- en productiefaciliteiten kunnen de kenniseconomie een flinke duw in de rug geven. Behaalde resultaten uit het verleden zijn daarbij geen garantie voor de toekomst. Bij investeringen moeten we daarom goed kijken welke vraagstukken in de toekomst moeten worden opgelost en niet alleen naar waar Nederland in het verleden goed was.

Investeren in onderwijs | Een goede en passende opleiding stelt mensen in staat zijn voor zichzelf en hun naasten te zorgen. Iedereen moet daarom gestimuleerd worden een passende plek in de maatschappij te zoeken. Een passende opleiding is niet alleen belangrijk voor jonge mensen, maar kan ook helpen als mensen om wat voor reden dan ook langs de zijlijn staan. Een goed aanbod van deeltijdopleidingen kan bovendien voorkomen dat mensen langs de zijlijn komen te staan. Onderwijs of werk: iedereen moet meedoen. Leuk weetje: iedere euro die de overheid efficiënt investeert in onderwijs wordt in de vorm van belasting zeven maal terugbetaald. Extra onderwijs loont dus.

Woningmarkt | De woningmarkt is ernstig ontregeld. Huizen zijn in verhouding tot het inkomen in de afgelopen 300 jaar nog nooit zo duur geweest. Tegelijkertijd worden er in deze markt aan huursubsidie en hypotheekrenteaftrek grote sommen geld rondgepompt. Die hebben beide een prijsverhogend effect. Aanpassing van deze systemen is noodzakelijk. Voorkomen moet echter worden dat door maatregelen mensen in financiële problemen komen.

Energie | Toenemende schaarste en het milieu strijden om voorrang in het energievraagstuk. De inzet op de duurzame, schone energieproductie moet daarom groot zijn, net als op energiebesparende maatregelen. Daarbij zou niet alleen gekeken moeten worden naar collectieve systemen, maar kan ook nadrukkelijk gekeken worden hoe individuele burgers, bedrijven en instellingen zelf maatregelen kunnen nemen.

Kleine, sterke overheid | Het draait in de samenleving om de burgers en hun verbanden, niet om de overheid. De overheid zou daarom in alle bescheidenheid een dienende rol moeten spelen. Daarbij is het belangrijk dat de overheid dicht bij de burger staat, dus dat verantwoordelijkheden zo laag mogelijk worden belegd. Als opnieuw wordt nagedacht over verantwoordelijkheden van overheden, is het beter te kijken of een onderwerp wellicht van niveau verschoven moet worden dan een nieuwe constellatie in het leven te roepen. Gespreide verantwoordelijkheid en actieve subsidiariteit gaan hand in hand.

Internationaal beleid | Nederland is sterk internationaal georiënteerd en dankt zijn welvaart voor een groot deel aan die internationale oriëntatie. De Europese eenwording, inclusief de invoering van de Euro, hebben de afgelopen decennia belangrijk bijgedragen aan de economische ontwikkeling. Solidariteit met landen binnen en buiten de Europese Unie kost niet alleen geld, het levert ook nieuwe kansen. Maar net als bij zoveel zaken mag ook bij solidariteit wederkerigheid worden verwacht. Inspanningen op het gebied van internationale solidariteit moeten daarom gepaard gaan met toenemende verantwoordelijkheid van het partnerland. Schendingen van mensenrechten kunnen nooit getolereerd worden.